Nie masz jeszcze konta ?

Całkowicie za darmo dołącz do naszej społeczności i zostań redaktorem!

Załóż konto »

Tkaniny

  • Artykuł dodano : 2015-10-08T14:13:06+02:00 |
  • autor: Burda |
  • kategoria : Tkaniny
  • 0
  • (zaloguj się, aby ocenić )
    |

Tkaniny znane i mniej znane cz. III

  • Kontynuujemy nasz alfabet tkanin. W poprzednim artykule doszliśmy do litery K jak "kaszmir", teraz zaczynamy od litery L.
  • Len

    Poprawnie należałoby napisać tkanina lniana, ale potocznie to właśnie lnem nazywamy tkaniny wytwarzane z przędzy lnianej, czystej lub z dodatkiem włókien bawełnianych, wełnianych czy poliestrowych. Tkaniny lniane miają wiele pozytywnych właściwości, a dodanie włókien poliestrowych sprawia, że zachowując postawowe cechy tkaniny lnianej, materiał mniej się gniecie. Jedyną bodaj wadą tkaniny lnianej jest to, że się gniecie, dlatego tkaniny lniane bez domieszek należy prasować, kiedy są jeszcze wilgotne.Pozostałe cechy tkanin lnianych to same pozytywy: są odporne na tarcie i rozciąganie, absorbują wilgoć, są przewiewne i antyalergiczne oraz, co ważne dla ochrony środowiska − ulegają biodegradacji.
    Początków lnu należy szukać już około 7500 r. p.n.e. Włókna lnu były najpierw najprawdopodobniej używane w roli nici do zszywania skór lub sznurka do wiązania. Dużo później powstały pierwsze warsztaty tkackie, a szlachetna tkanina lniana, cienka i przejrzysta, pochodzi ze starożytnego Egiptu. W zależności od przeznaczenia wytwarzano płótno lniane różnej jakości. Tkaniny najdelikatniejsze służyły do wystroju świątyń i były używane do szycia ubiorów królów i kapłanów.
    Do znanych uprzednio technik wyrobu tkanin lnianych doszła metoda przędzenia włókna lnianego na mokro, którą odkryto w XIX wieku.
    Uprawa lnu była skomplikowana i czasochłonna. Wysiewanego w maju i w okresie wzrostu wielokrotnie pielonego lnu nie koszono, lecz wyrywano ręcznie, co miało na celu uzyskanie jak najdłuższych łodyg. Potem był wiązany w pęczki, suszony przez kilkanaście dni, a następnie młócony lub czesany drewnianymi grzebieniami, by oddzielić nasiona. Następnie len był przez kilka tygodni moczony w wodzie, by łodygi skruszały, suszony i zwożony do stodół. Dopiero w październiku można było len międlić, czyli usunąć osłonki łodyg, by uzyskać czyste, długie włókno, które następnie wyczesywano szczotką, która usuwała resztę tzw. paździerzy i oddzielała pakuły od włókna długiego.  Dopiero tak przygotowane włókno można było prząść. Zajmowały się tym kobiety, które w długie zimowe wieczory przędły nici za pomocą wrzecion i kądzieli lub kołowotków, a nastepnie zwijały je w motki na tzw. motowidłach. Z niepranych i niefarbowanych nici tkano w warsztatach tkackich tkaniny. Ponieważ były szare i sztywne, wiosną rozkładano je na łąkach, by zmiękły i wybielały.

    Kolejne informacje na:
    http://www.burda.pl/tkaniny/artykul/len-tkanina-na-topie

    Moher

    Nazwę tej tkaniny używa się także w wersji angielskiej mohair. O ile etymologia nazwy jest sporna (z arabskiego muchajjr czy z francuskiego moire), o tyle pochodzenie samej tkaniny nie budzi wątpliwości. Moher pochodzi z Tybetu i jest wytwarzany z wełny kóz angorskich. Produkcja moheru była znana w Azji Mniejszej już w Średniowieczu. Do Europy pierwsze kozy angorskie dotarły w latach 50. szesnastego wieku, ale nie udało się rozwinąć ich hodowli. Ponieważ zdobycie surowca do produkcji było bardzo trudne, tkaniny moherowe były (i są do dziś) bardzo drogie.
    Hodowlę kóz angorskich poza Azją udało się zaprowadzić w Afryce Południowej, ale miało to miejsce dopiero w latach 30. dziewiętnastego wieku. Afryka Południowa jest do dziś ważnym producentem moheru, ale wytwarza się go także w Turcji, Stanach Zjednoczonych i Australii.

    Charakterystyczną cechą moheru jest długie włókno i to, że jest lekki i puszysty. Moher jest też podatny na farbowanie i przyjmuje każdy kolor. Jego wadą natomiast jest to, że łatwo się mechaci. Wyrabia sie z niego swetry, kamizelki, szaliki i czapki. Imitacje włosów u lalek także robi się z moheru.

    Moleskin 

    Moleskin jest stuprocentową tkaniną bawełnianą, która imituje skórę. Ma splot atłasowy, jest gruba i mocna, ale miękka i przyjemna w dotyku. Dzięki swojej strukturze jest podobna do aksamitu. Jej istotną cecha jest to, że jest trudno przemakalna.
    Moleskin występuje w wersji cieńszej i grubszej. Pierwsza (zwana skórą angielską) jest używana do wyrobu odzieży sportowej i chłopięcej, a także spodni i kombinezonów roboczych. Grubszy moleskin (tzw. skóra angielska) służy do produkcji obić samochodowych. Tkanina ta występuje także jako płótno introligatorskie.

    Jako ciekawostkę warto podać, że moleskin to potoczna nazwa kurtki i spodni ortalionowych, noszonych jako tzw. sztormiak przez marynarzy Marynarki Wojennej.

    Muślin

    Jest to lekka, cienka tkanina jedwabna lub bawełniana, o luźnym płóciennym splocie, zazwyczaj jednobarwna. Nazwa pochodzi od francuskiego mousseline (wł. mussolina), co oznacza tkaninę z Mosulu. Mosul to miasto w pł.-zach.Iraku, ale w rzeczywistości muślin pochodzi ze stolicyn Bangladeszu, Dhaki.

    Organza (organdyna)

    Nazwa tej cienkiej, przezroczystej tkaniny pochodzi od nazwy miasta Urgencz w Turkiestanie. Organzę tradycyjnie wytwarza się z jedwabnej przędzy i jest wtedy luksusową tkaniną, ale jest teraz tkana również z bawełny z dodatkiem wókien sztucznych. Organza jest tkaniną całkowicie naturalną, natomiast wytwarzana sztucznie, np. z nylonu czy poliestru, nosi nazwę organdyny (nazywanej też organtyną).
    Co do miejsc produkcji tego materiału: jedwabną organzę produkują zakłady w Chinach w prowincji Zhejiang, rozmieszczone na terenach wokół rzeki Jangcy, a luksusowe odmiany tej tkaniny pochodzą z Francji i Włoch. Bardziej szorstka odmiana organzy jest produkowana w Indiach w okolicy Bangalore.
    Z jedwabnej organzy szyje się suknie ślubne i wieczorowe, a jej mniej szzlachetne odmiany służą do szycia firan i zasłon.

    Plusz 

    Jest to miękka tkanina z okrywą włosową (włókienną).Jest kilka technik uzyskiwania okrywy włókiennej, a w procesie wykończenia plusz jest poddawany strzyżeniu okrywy. Dotyczy to wszystkich tkanin z tej rodziny, a do pluszów należą: aksamit, welur i welwet.
    Wszystkie plusze, niezależnie od techniki wykonania, w celu wyrównania utworzonej okrywy są w procesie wykończenia poddawane strzyżeniu. Nazwa tkaniny pochodzi z francuskiego peluche.

     

     

     

  • 0 komentarzy

  • Autor : Burda

    Burda

    Statystyki artykułu :

    Artykuł dodano : 2015-10-08T14:13:06+02:00

    0 komentarzy

    3031 odsłon

Podobne artykuły