Nie masz jeszcze konta ?

Całkowicie za darmo dołącz do naszej społeczności i zostań redaktorem!

Załóż konto »

Tkaniny

  • Artykuł dodano : 2015-06-09T14:08:01+02:00 |
  • autor: Burda |
  • kategoria : Tkaniny
  • 0
  • (zaloguj się, aby ocenić )
    |

Tkaniny znane i mniej znane - część II

  • Kolejny artykuł z naszego cyklu, w którym staramy się przybliżyć wiedzę na temat tkanin. Mamy nadzieję, że te informacje Was zainteresują.
  • Dżins
    Właściwa nazwa tej popularnej tkaniny to denim. Jego nazwa pochodzi od francuskiego miasta Nimes ("de Nimes" = z Nimes), gdzie produkowano tę tkaninę. W Genes, bo tak brzmiała francuska nazwa Genui, szyto z niej grube, wytrzymałe spodnie robotników portowych. Jednak dopiero Ameryka nadała  tożsamość tej części odzieży - teraz cały świat nosi dżinsy (z ang. jeans), zarówno kobiety, mężczyzni jak i dzieci.
    Denim (dżins) jest bawełnianą tkaniną wykonaną w splocie skośnym. Jej podstawową cechą jest duża wytrzymałość. Z dżinsu szyje się przede wszystkim spodnie (nazywane stąd właśnie dżinsami), ale także inne części garderoby – kurtki, bluzy, wiatrówki, a także sukienki, spódnice czy koszule. Oczywiście używa się do tego tkanin o różnej grubości. Dżins jest barwiony na różne odcienie koloru granatowego i niebieskiego. Polska odmiana dżinsu bywa nazywana teksasem. Ostatnio do szycia odzieży dżinsowej coraz częściej stosuje się dżins z domieszką streczu.

    Flanela
    Jest to bawełniany lub wełniany materiał należący do grupy tkanin z okrywą runową (włókienną). Flanela ma dobre właściwości termoizolacyjne, a ponieważ jest tkana splotem płóciennym, jest też mało podatna na uszkodzenia mechaniczne. Miękką, delikatną okrywę włókienną flaneli otrzymuje się metodą drapania, a następnie strzyżenia jej powierzchni. Flanelę stosuje sie do szycia ubrań, bielizny (głównie piżam i nocnych koszul) oraz pościeli.

    Flausz 
    Flausz jest klasyczną tkaniną płaszczową, wełnianą lub bawełnianą, tkaną ze zgrzebnej przędzy. Jest podwójny, drapany i strzyżony, dzieki czemu jego włókienna okrywa jest miekka. Flausz wykorzystuje się do szycia odzieży jesienno-zimowej – płaszczy, kurtek, peleryn czy poncho. Tkanina ta sprawdzi się równie dobrze zastosowana do szycia marynarek i spódnic.

    Frotté
    Do wytwarzania tej tkaniny używa się specjalnych krosien. Tka się ją z dwóch osnów, podstawowej i pętelkowej, oraz wątku. Strukturę tkaniny tworzy mocno naprężona osnowa podstawowa z mocnej, gładkiej przędzy. Osnowa pętelkowa, w czasie tkania minimalnie naprężona, jest wykonana z miękkiej, puszystej, elastycznej i chłonnej przędzy. W trakcie procesu tkania z lekko naprężonej osnowy pętelkowej powstaje okrywa pętelkowa. Petelki tworzą się na górnej, dolnej lub na obu powierzchniach tkaniny. Frotté wykorzystuje się do szycia przede wszystkim ręczników, płaszczy kąpielowych, bielizny i bielizny pościelowej.

    Gabardyna
    Gabardynę wynalazł pod koniec XIX wieku Thomas Burberry, sukiennik i handlowiec, założyciel firmy Burberry Prorsum. Jest to tradycyjnie tkanina wełniana, choć używane do jej wyrobu włókno może być bawełniane, syntetyczne lub bywa mieszanką obu tych włókien. Gabardyna jest tkaniną cienką i mocno utkaną, o ukośnym splocie. Odzież z gabardyny była noszona przez polarników. Obecnie szyje się z gabardyny płaszcze, garnitury, kostiumy, garsonki czy spodnie, ale także galowe mundury zawodowych oficerów i podoficerów.

    Gipiura
    Gipiura jest jednym z rodzajów koronki. Koronka to rodzaj misternej plecionki z jedwabnych lub lnianych nici, a gipiura należy do koronek tzw. klockowych (podziału dokonuje się ze względu na sposób wykonania i wygląd koronki). Koronki klockowe wykonuje się za pomocą nici nawijanych na specjalne podłużne, często drewniane szpulki zwane klockami, następnie przeplatanych i w odpowiedni sposób wiązanych. Technika ta jest znana od XVI wieku i pochodzi prawdopodobnie z Flandrii. Umożliwia uzyskanie delikatnych ażurowych wyrobów o bardzo różnorodnych wzorach, np. ornamentów kwiatowych w gipiurze. Ręcznie wykonywane koronki są dość cenne, ale obecnie produkuje się je maszynowo na skalę przemysłową.

    Jedwab
    Nazwa jedwab oznacza przede wszystkim białkowe włókno pochodzenia zwierzęcego uzyskiwane z kokonu jedwabnika morwowego (ew. jedwabnika dębowego). Ale jedwabiem nazywa się także tkaniny produkowane z przędzy uzyskiwanej z tego włókna.
    Jak dowodzą archeologiczne znaleziska, jedwab był wytwarzany juz około 3600 roku p.n.e. Chińczycy przez ponad 2000 lat produkowali i eksportowali jedwab tzw. jedwabnym szlakiem, wciąż pilnie strzegąc tajemnicy produkcji i utrzymując w tej dziedzinie monopol Chin, w których powstawały kolejne ośrodki produkcji, coraz bardziej przesunięte na zachód, a te umiejscowione w Atenach, Tebach czy Koryncie należały do najbardziej prężnych. To właśnie z Teb i Koryntu król Sycylii Roger II porwał w 1147 roku rzemieślników, specjalistów w produkcji jedwabiu, wydobywając od nich tak pilnie przez wieki strzeżoną tajemnicę. Jedwabnictwo rozprzestrzeniło się z Sycyli do Hiszpanii i pozostałej części Włoch, w XIII wieku pojawiło się we Francji, a od XVII wieku było już obecne w całej Europie. Jedwab jest oczywiście nadal produkowany masowo w Chinach, a chińska biała morwa odpowiada jedwabnikom. Część jedwabnej surówki jest sprowadzana do Europy z Chin.
    Tkaniny jedwabne są gładkie, śliskie, miękkie, miłe w dotyku i mają połysk. Jest wiele rodzajów tkanin jedwabnych o różnych nazwach handlowych (omówimy je w oddzielnym artykule).

    Kaszmir
    Wełnę kaszmirową pozyskuje się, wyczesując ręcznie kozy kaszmirskie, a następnie ddzielając włosie zewnętrzne od puchu, wykorzystywanego do produkcji luksusowych wyrobów kaszmirowych. Jedna koza produkuje rocznie ok. 150 gramów czystego kaszmiru („pure cashmere”). Kaszmir jest lżejszy, delikatniejszy, wytrzymalszy i cieplejszy od zwykłej wełny z owiec. Jak jednak widać, produkcja jest kosztowna, dlatego wełna kaszmirowa jest jedną z najdroższych tkanin. Jako że jest trudno dostępna, a jednocześnie ma doskonałą jakość, pozostaje wciąż synonimem luksusu.
    Wełna kaszmirowa była wytwarzana przez tysiąclecia w Kaszmirze i Nepalu i do dziś jest najsłynniejszym produktem Kaszmiru. Do Europy kaszmir dotarł w XIX wieku po podboju tamtejszego regionu przez Brytyjczyków i zaczął być wówczas wykorzystywany we Francji. Francuska firma Valerie Audresset jako pierwsza w Europie produkowała wyroby z wełny kaszmirowej, którą przywożono aż z Tybetu. Potem pod koniec XIX wieku Szkoci zaczęli sprowadzać kaszmir z Chin i według własnej technologii produkować tkaninę kaszmirową najwyższej jakości. Obecnie ponad połowa kaszmiru pochodzi z Chin, jednak w czołówce krajów przodujących w produkcji tej wełny znajdują się też Mongolia, Iran i Afganistan.
    Terminem „kaszmir” określa się odzież wykonaną z kaszmiru. Najpopularniejsze są swetry i pashminy, czyli charakterystyczne szale, aczkolwiek wytwarza się z niego także szaliki, rękawice, szlafroki i czapki. Poza odzieżą wyrabia się także kaszmirowe dywany.

     

     

     

     

     

     

     

  • 0 komentarzy

  • Autor : Burda

    Burda

    Statystyki artykułu :

    Artykuł dodano : 2015-06-09T14:08:01+02:00

    0 komentarzy

    3375 odsłon

Podobne artykuły