Tkaniny znane i mniej znane

rok temu

Jedne tkaniny znasz, użycia innych nie ryzykujesz, bo nie wiesz, jakie mają właściwości? Oto informacje na temat pochodzenia tkanin, właściwości i zastosowania, ułożone w porządku alfabetycznym.


Adamaszek
Adamaszek należy do rodziny tkanin żakardowych. Najczęściej jest to materiał jedwabny (a także lniany), dwustronny, na ogół jednobarwny. Ma matowy wzór na błyszczącym tle, lub odwrotnie – błyszczący na tle matowym. Znany od Średniowiecza adamaszek pochodzi z Chin, ale nazwę otrzymał od miasta Damaszek w Syrii, gdzie był wytwarzany od VII–XI wieku. Adamaszki lniane wyrabiano w wieku XVI i XVII we Flandrii i Holandii, a w XVIII wieku także w Saksonii i na Śląsku. Adamaszek jedwabny był używany do szycia kosztownych ubiorów czy szat liturgicznych, a także do pokrywania mebli i ścian. Z adamaszków lnianych szyto bieliznę stołową i pościelową.

Aksamit
Aksamit to tkanina bawełniana z krótką okrywą włosową (runową) – bawełnianą, jedwabną lub wełnianą. Warstwa ta powstaje poprzez wprowadzenie pomiędzy nitki wątku i osnowy dodatkowych nitek runowych w postaci pętelek. Jeśli pętelki pozostaną nierozcięte, powstaje aksamit pętelkowy. Rozcięte pętelki tworzą aksamit strzyżony. Produkuje się również aksamity z wykorzystaniem obu technik.
Aksamit może być gładki lub wzorzysty, Wzory uzyskuje się różnymi metodami: przez wzorzyste tkanie (tkanina żakardowa), zróżnicowanie wysokości włosa, łączenie powierzchni o okrywie włosowej z powierzchnią pętelkową, a także przez prasowanie, wytłaczanie, gofrowanie oraz drukowanie techniką sitodruku. Wzorzysty aksamit przetykany metalowymi nitkami nosi nazwę brokatu. Jego odmianą jest altembas, zwany też złotogłowiem (ze złotą nitką) lub srebrnogłowiem (z nitką srebrną).

Angora
Istnieje rasa hodowlana królików tzw. angorskich, które mają okrywę włosową charakteryzującą się ciągłym odrastaniem (u niestrzyżonego królika roczny przyrost długości włosa dochodzi do 25 cm). Po ostrzyżeniu królików otrzymuje się wełnę nazywaną też runem, z której tka się miękką tkaninę. Wiele osób popełnia błąd, myląc angorę z moherem, który produkuje się z wełny kóz angorskich.

Atłas
Atłas to tkanina, która ma wyraźnie różniące się od siebie strony – prawą błyszczącą i lewą matową. Tkaninę tę wytwarza się z różnych surowców, m.in. z przędzy bawełnianej, włókien wiskozowych, a dawniej także z naturalnego jedwabiu. Atłas może być gładki lub wzorzysty. Szyje się z niego ubrania, suknie i bieliznę, wykorzystuje w roli podszewki, ale jest on także tkaniną obiciową.

Barchan
Barchan jest tkaniną bawełniano-lnianą głównie o splocie płóciennym, czyli jednym z podstawowych splotów tkackich stosowanych przy produkcji tkanin lnianych i bawełnianych. Tkanina ta jest znana w Polsce od XIV wieku, choć już wcześniej produkowały ją manufaktury niemieckie. Barchan można barwić lub drukować, a używa się go głównie do wyrobu bielizny, pościeli, obrusów i jako tkanine dekoracyjną.

Batyst

Nazwa tej tkaniny pochodzi od imienia francuskiego wynalazcy z XIII wieku, Batiste’a Chambray. W XIII wieku batyst był produkowany we Francji, później we Włoszech, Flandrii i Niemczech. W Polsce produkowany dopiero od XVIII wieku. Jest to cienka, często przezroczysta tkanina o delikatnej fakturze. Najczęściej wykonuje się ją z przędzy bawełnianej, jedwabnej lub lnianej i tka splotem płóciennym, czyli takim, w którym wielkość przeplotu wątku i osnowy jest taka sama. Batyst jest najczęściej bielony, ale może być także drukowany. Wykorzystuje się go do szycia bielizny, lekkich ubiorów kobiecych i dodatków, a także do dekoracji wnętrz, np. na zasłony.

Bawełna
Jest to najpopularniejsza w przemyśle tekstylnym miękka tkanina wytwarzana z włókna otrzymywanego z rośliny o tej samej nazwie (bawełna, bawełnica, Gossypium L). Podejrzewa się, że Egipcjanie znali bawełnę już na wiele tysięcy lat p.n.e., a najstarsza wzmianka o tej roślinie pochodzi sprzed ponad 3 tysięcy lat. Pod koniec XVI w. p.n.e. bawełnica weszła do uprawy w cieplejszych regionach obu Ameryk, Afryki i Eurazji. Włókno służące do wytwarzania tkaniny otacza nasiona rośliny. Włókno bawełniane stosuje się jako dodatek do wełny czy lnu w w tzw. włóknach mieszanych.
Oprócz przemysłu tekstylnego bawełnę stosuje się do produkcji materiałów opatrunkowych, filtrów do kawy, ekskluzywnego papieru, a nawet prochu strzelniczego.

Bouclé
Nazwa pochodzi z języka francuskiego – bouclé, czyli kręcony, kędzierzawy, lub po prostu pętelka. I taka właśnie jest ta tkanina, bardzo dekoracyjna, pokryta pętelkami lub węzełkami. Używa się jej do wyrobu damskich płaszczy, garsonek, sukienek, żakietów etc.

W zakładce TKANINY piszemy obszerniej o bouclé:
http://www.burda.pl/tkaniny/artykul/boucle-tkanina-na-czasie

Dżins
Właściwa nazwa tej popularnej tkaniny to denim. Jego nazwa pochodzi od francuskiego miasta Nimes ("de Nimes" = z Nimes), gdzie produkowano tę tkaninę. W Genes, bo tak brzmiała francuska nazwa Genui, szyto z niej grube, wytrzymałe spodnie robotników portowych. Jednak dopiero Ameryka nadała  tożsamość tej części odzieży - teraz cały świat nosi dżinsy (z ang. jeans), zarówno kobiety, mężczyzni jak i dzieci.
Denim (dżins) jest bawełnianą tkaniną wykonaną w splocie skośnym. Jej podstawową cechą jest duża wytrzymałość. Z dżinsu szyje się przede wszystkim spodnie (nazywane stąd właśnie dżinsami), ale także inne części garderoby – kurtki, bluzy, wiatrówki, a także sukienki, spódnice czy koszule. Oczywiście używa się do tego tkanin o różnej grubości. Dżins jest barwiony na różne odcienie koloru granatowego i niebieskiego. Polska odmiana dżinsu bywa nazywana teksasem. Ostatnio do szycia odzieży dżinsowej coraz częściej stosuje się dżins z domieszką streczu.

Flanela
Jest to bawełniany lub wełniany materiał należący do grupy tkanin z okrywą runową (włókienną). Flanela ma dobre właściwości termoizolacyjne, a ponieważ jest tkana splotem płóciennym, jest też mało podatna na uszkodzenia mechaniczne. Miękką, delikatną okrywę włókienną flaneli otrzymuje się metodą drapania, a następnie strzyżenia jej powierzchni. Flanelę stosuje sie do szycia ubrań, bielizny (głównie piżam i nocnych koszul) oraz pościeli.

Flausz 
Flausz jest klasyczną tkaniną płaszczową, wełnianą lub bawełnianą, tkaną ze zgrzebnej przędzy. Jest podwójny, drapany i strzyżony, dzieki czemu jego włókienna okrywa jest miekka. Flausz wykorzystuje się do szycia odzieży jesienno-zimowej – płaszczy, kurtek, peleryn czy poncho. Tkanina ta sprawdzi się równie dobrze zastosowana do szycia marynarek i spódnic.

Frotté
Do wytwarzania tej tkaniny używa się specjalnych krosien. Tka się ją z dwóch osnów, podstawowej i pętelkowej, oraz wątku. Strukturę tkaniny tworzy mocno naprężona osnowa podstawowa z mocnej, gładkiej przędzy. Osnowa pętelkowa, w czasie tkania minimalnie naprężona, jest wykonana z miękkiej, puszystej, elastycznej i chłonnej przędzy. W trakcie procesu tkania z lekko naprężonej osnowy pętelkowej powstaje okrywa pętelkowa. Petelki tworzą się na górnej, dolnej lub na obu powierzchniach tkaniny. Frotté wykorzystuje się do szycia przede wszystkim ręczników, płaszczy kąpielowych, bielizny i bielizny pościelowej.

Gabardyna
Gabardynę wynalazł pod koniec XIX wieku Thomas Burberry, sukiennik i handlowiec, założyciel firmy Burberry Prorsum. Jest to tradycyjnie tkanina wełniana, choć używane do jej wyrobu włókno może być bawełniane, syntetyczne lub bywa mieszanką obu tych włókien. Gabardyna jest tkaniną cienką i mocno utkaną, o ukośnym splocie. Odzież z gabardyny była noszona przez polarników. Obecnie szyje się z gabardyny płaszcze, garnitury, kostiumy, garsonki czy spodnie, ale także galowe mundury zawodowych oficerów i podoficerów.

Gipiura
Gipiura jest jednym z rodzajów koronki. Koronka to rodzaj misternej plecionki z jedwabnych lub lnianych nici, a gipiura należy do koronek tzw. klockowych (podziału dokonuje się ze względu na sposób wykonania i wygląd koronki). Koronki klockowe wykonuje się za pomocą nici nawijanych na specjalne podłużne, często drewniane szpulki zwane klockami, następnie przeplatanych i w odpowiedni sposób wiązanych. Technika ta jest znana od XVI wieku i pochodzi prawdopodobnie z Flandrii. Umożliwia uzyskanie delikatnych ażurowych wyrobów o bardzo różnorodnych wzorach, np. ornamentów kwiatowych w gipiurze. Ręcznie wykonywane koronki są dość cenne, ale obecnie produkuje się je maszynowo na skalę przemysłową.

Jedwab
Nazwa jedwab oznacza przede wszystkim białkowe włókno pochodzenia zwierzęcego uzyskiwane z kokonu jedwabnika morwowego (ew. jedwabnika dębowego). Ale jedwabiem nazywa się także tkaniny produkowane z przędzy uzyskiwanej z tego włókna.
Jak dowodzą archeologiczne znaleziska, jedwab był wytwarzany juz około 3600 roku p.n.e. Chińczycy przez ponad 2000 lat produkowali i eksportowali jedwab tzw. jedwabnym szlakiem, wciąż pilnie strzegąc tajemnicy produkcji i utrzymując w tej dziedzinie monopol Chin, w których powstawały kolejne ośrodki produkcji, coraz bardziej przesunięte na zachód, a te umiejscowione w Atenach, Tebach czy Koryncie należały do najbardziej prężnych. To właśnie z Teb i Koryntu król Sycylii Roger II porwał w 1147 roku rzemieślników, specjalistów w produkcji jedwabiu, wydobywając od nich tak pilnie przez wieki strzeżoną tajemnicę. Jedwabnictwo rozprzestrzeniło się z Sycyli do Hiszpanii i pozostałej części Włoch, w XIII wieku pojawiło się we Francji, a od XVII wieku było już obecne w całej Europie. Jedwab jest oczywiście nadal produkowany masowo w Chinach, a chińska biała morwa odpowiada jedwabnikom. Część jedwabnej surówki jest sprowadzana do Europy z Chin.
Tkaniny jedwabne są gładkie, śliskie, miękkie, miłe w dotyku i mają połysk. Jest wiele rodzajów tkanin jedwabnych o różnych nazwach handlowych (omówimy je w oddzielnym artykule).

Kaszmir
Wełnę kaszmirową pozyskuje się, wyczesując ręcznie kozy kaszmirskie, a następnie ddzielając włosie zewnętrzne od puchu, wykorzystywanego do produkcji luksusowych wyrobów kaszmirowych. Jedna koza produkuje rocznie ok. 150 gramów czystego kaszmiru („pure cashmere”). Kaszmir jest lżejszy, delikatniejszy, wytrzymalszy i cieplejszy od zwykłej wełny z owiec. Jak jednak widać, produkcja jest kosztowna, dlatego wełna kaszmirowa jest jedną z najdroższych tkanin. Jako że jest trudno dostępna, a jednocześnie ma doskonałą jakość, pozostaje wciąż synonimem luksusu.
Wełna kaszmirowa była wytwarzana przez tysiąclecia w Kaszmirze i Nepalu i do dziś jest najsłynniejszym produktem Kaszmiru. Do Europy kaszmir dotarł w XIX wieku po podboju tamtejszego regionu przez Brytyjczyków i zaczął być wówczas wykorzystywany we Francji. Francuska firma Valerie Audresset jako pierwsza w Europie produkowała wyroby z wełny kaszmirowej, którą przywożono aż z Tybetu. Potem pod koniec XIX wieku Szkoci zaczęli sprowadzać kaszmir z Chin i według własnej technologii produkować tkaninę kaszmirową najwyższej jakości. Obecnie ponad połowa kaszmiru pochodzi z Chin, jednak w czołówce krajów przodujących w produkcji tej wełny znajdują się też Mongolia, Iran i Afganistan.
Terminem „kaszmir” określa się odzież wykonaną z kaszmiru. Najpopularniejsze są swetry i pashminy, czyli charakterystyczne szale, aczkolwiek wytwarza się z niego także szaliki, rękawice, szlafroki i czapki. Poza odzieżą wyrabia się także kaszmirowe dywany.

Len

Poprawnie należałoby napisać tkanina lniana, ale potocznie to właśnie lnem nazywamy tkaniny wytwarzane z przędzy lnianej, czystej lub z dodatkiem włókien bawełnianych, wełnianych czy poliestrowych. Tkaniny lniane miają wiele pozytywnych właściwości, a dodanie włókien poliestrowych sprawia, że zachowując postawowe cechy tkaniny lnianej, materiał mniej się gniecie. Jedyną bodaj wadą tkaniny lnianej jest to, że się gniecie, dlatego tkaniny lniane bez domieszek należy prasować, kiedy są jeszcze wilgotne.Pozostałe cechy tkanin lnianych to same pozytywy: są odporne na tarcie i rozciąganie, absorbują wilgoć, są przewiewne i antyalergiczne oraz, co ważne dla ochrony środowiska − ulegają biodegradacji.
Początków lnu należy szukać już około 7500 r. p.n.e. Włókna lnu były najpierw najprawdopodobniej używane w roli nici do zszywania skór lub sznurka do wiązania. Dużo później powstały pierwsze warsztaty tkackie, a szlachetna tkanina lniana, cienka i przejrzysta, pochodzi ze starożytnego Egiptu. W zależności od przeznaczenia wytwarzano płótno lniane różnej jakości. Tkaniny najdelikatniejsze służyły do wystroju świątyń i były używane do szycia ubiorów królów i kapłanów.
Do znanych uprzednio technik wyrobu tkanin lnianych doszła metoda przędzenia włókna lnianego na mokro, którą odkryto w XIX wieku.
Uprawa lnu była skomplikowana i czasochłonna. Wysiewanego w maju i w okresie wzrostu wielokrotnie pielonego lnu nie koszono, lecz wyrywano ręcznie, co miało na celu uzyskanie jak najdłuższych łodyg. Potem był wiązany w pęczki, suszony przez kilkanaście dni, a następnie młócony lub czesany drewnianymi grzebieniami, by oddzielić nasiona. Następnie len był przez kilka tygodni moczony w wodzie, by łodygi skruszały, suszony i zwożony do stodół. Dopiero w październiku można było len międlić, czyli usunąć osłonki łodyg, by uzyskać czyste, długie włókno, które następnie wyczesywano szczotką, która usuwała resztę tzw. paździerzy i oddzielała pakuły od włókna długiego.  Dopiero tak przygotowane włókno można było prząść. Zajmowały się tym kobiety, które w długie zimowe wieczory przędły nici za pomocą wrzecion i kądzieli lub kołowotków, a nastepnie zwijały je w motki na tzw. motowidłach. Z niepranych i niefarbowanych nici tkano w warsztatach tkackich tkaniny. Ponieważ były szare i sztywne, wiosną rozkładano je na łąkach, by zmiękły i wybielały.

Kolejne informacje na:
http://www.burda.pl/tkaniny/artykul/len-tkanina-na-topie

Moher

Nazwę tej tkaniny używa się także w wersji angielskiej mohair. O ile etymologia nazwy jest sporna (z arabskiego muchajjr czy z francuskiego moire), o tyle pochodzenie samej tkaniny nie budzi wątpliwości. Moher pochodzi z Tybetu i jest wytwarzany z wełny kóz angorskich. Produkcja moheru była znana w Azji Mniejszej już w Średniowieczu. Do Europy pierwsze kozy angorskie dotarły w latach 50. szesnastego wieku, ale nie udało się rozwinąć ich hodowli. Ponieważ zdobycie surowca do produkcji było bardzo trudne, tkaniny moherowe były (i są do dziś) bardzo drogie.
Hodowlę kóz angorskich poza Azją udało się zaprowadzić w Afryce Południowej, ale miało to miejsce dopiero w latach 30. dziewiętnastego wieku. Afryka Południowa jest do dziś ważnym producentem moheru, ale wytwarza się go także w Turcji, Stanach Zjednoczonych i Australii.

Charakterystyczną cechą moheru jest długie włókno i to, że jest lekki i puszysty. Moher jest też podatny na farbowanie i przyjmuje każdy kolor. Jego wadą natomiast jest to, że łatwo się mechaci. Wyrabia sie z niego swetry, kamizelki, szaliki i czapki. Imitacje włosów u lalek także robi się z moheru.

Moleskin 

Moleskin jest stuprocentową tkaniną bawełnianą, która imituje skórę. Ma splot atłasowy, jest gruba i mocna, ale miękka i przyjemna w dotyku. Dzięki swojej strukturze jest podobna do aksamitu. Jej istotną cecha jest to, że jest trudno przemakalna.
Moleskin występuje w wersji cieńszej i grubszej. Pierwsza (zwana skórą angielską) jest używana do wyrobu odzieży sportowej i chłopięcej, a także spodni i kombinezonów roboczych. Grubszy moleskin (tzw. skóra angielska) służy do produkcji obić samochodowych. Tkanina ta występuje także jako płótno introligatorskie.

Jako ciekawostkę warto podać, że moleskin to potoczna nazwa kurtki i spodni ortalionowych, noszonych jako tzw. sztormiak przez marynarzy Marynarki Wojennej.

Muślin

Jest to lekka, cienka tkanina jedwabna lub bawełniana, o luźnym płóciennym splocie, zazwyczaj jednobarwna. Nazwa pochodzi od francuskiego mousseline (wł. mussolina), co oznacza tkaninę z Mosulu. Mosul to miasto w pł.-zach.Iraku, ale w rzeczywistości muślin pochodzi ze stolicyn Bangladeszu, Dhaki.

Organza (organdyna)

Nazwa tej cienkiej, przezroczystej tkaniny pochodzi od nazwy miasta Urgencz w Turkiestanie. Organzę tradycyjnie wytwarza się z jedwabnej przędzy i jest wtedy luksusową tkaniną, ale jest teraz tkana również z bawełny z dodatkiem wókien sztucznych. Organza jest tkaniną całkowicie naturalną, natomiast wytwarzana sztucznie, np. z nylonu czy poliestru, nosi nazwę organdyny (nazywanej też organtyną).
Co do miejsc produkcji tego materiału: jedwabną organzę produkują zakłady w Chinach w prowincji Zhejiang, rozmieszczone na terenach wokół rzeki Jangcy, a luksusowe odmiany tej tkaniny pochodzą z Francji i Włoch. Bardziej szorstka odmiana organzy jest produkowana w Indiach w okolicy Bangalore.
Z jedwabnej organzy szyje się suknie ślubne i wieczorowe, a jej mniej szzlachetne odmiany służą do szycia firan i zasłon.

Plusz 

Jest to miękka tkanina z okrywą włosową (włókienną).Jest kilka technik uzyskiwania okrywy włókiennej, a w procesie wykończenia plusz jest poddawany strzyżeniu okrywy. Dotyczy to wszystkich tkanin z tej rodziny, a do pluszów należą: aksamit, welur i welwet.
Wszystkie plusze, niezależnie od techniki wykonania, w celu wyrównania utworzonej okrywy są w procesie wykończenia poddawane strzyżeniu. Nazwa tkaniny pochodzi z francuskiego peluche.

Polar

Polar jest dzianiną produkowaną z włókien sztucznych. Jest doceniany ze względu na jego właściwości, głównie dobrą izolację ciepła, oddychalność i tzw. hydrofobowość Ta ostatnia cecha polega na tym, że powierzchnia materiału nie chłonie wody, jest niezwilżalna. Polar jest używany do wyrobu odzieży sportowej, jak dresy czy różnego rodzaju bluzy, oraz wszelkiej odzieży, która wymaga zdolności do odparowywania potu, czyli właśnie owej oddychalności. Polar posiada o wiele lepsze właściwości termoizolacyjne niż na przykład wełna, wobec czego stosuje się go do produkcji odzieży jesiennej i zimowej. Cechy tej tkaniny są zróżnicowane w zależności od jej zastosowania.
Technologia produkcji została opracowana w przedsiębiorstwie Malden Mills w miejscowości Lawrence w amerykańskim stanie Massachusetts w roku 1979, a produkowana przez tę firmę tkanina nazywała się Polartec, z czego wywodzi się nazwa „polar”.

Poliamid

Poliamid to wyjątkowo wytrzymałe włókno chemiczne. Można je spotkać także pod nazwą nylon czy stilon. Tkanina poliamidowa jest stosunkowo sprężysta i higroskopijna oraz ma ogromną zaletę, którą cenią sobie producenci odzieży – daje się łatwo farbować, co pozwala na uzyskiwanie mocno nasyconych kolorów. Mimo że w trakcie eksploatacji tkanina blaknie i żółknie na słońcu, jest chętnie stosowana do produkcji strojów kąpielowych. Wysokiej jakości poliamid jest dość drogi w produkcji, dlatego ubrania z niego wykonane osiągają wyższe ceny.

Poliester

Poliester to kolejne włókno syntetyczne. Główną zaletą tkaniny poliestrowej, spotykaną również pod nazwą elana, torlen czy diolen, jest jej ogromna wytrzymałość. Poliester jest ponadto łatwy w konserwacji i jako jedyny wśród tkanin syntetycznych – odporny na działanie promieni słonecznych. Z tego powodu stosuje się go do szycia firanek i zasłon.

Syntetyki mają wiele zalet, nie rozciągają się i nie gniotą, szybko schną, nie atakują je mole czy grzyby. Nie są jednak pozbawione wad, elektryzują się, nie są przewiewne, w małym stopniu wchłaniają wilgoć i są łatwopalne. Mimo tych wad są jednak chętnie stosowane do produkcji odzieży.

Popelina

Tkaninę tę produkuje się z włókien wełnianych, bawełnianych lub jedwabnych. W zależności od tego, jakie włókno zostało użyte do produkcji, popelina ma różne właściwości. Jest to mocna i wytrzymała tkanina o splocie płóciennym. Wykorzystuje się ją głównie do szycia koszul i bluzek, choć oczywiście można szyć z niej także inne części garderoby, np. letnie sukienki czy szorty.

Płótno

Nazwą tą określa się tkaninę wykonaną w splocie płóciennym z różnego rodzaju i różnej grubości przędz z włókien lnianych, bawełnianych, konopnych, jutowych lub z mieszanek tych włókien. Przędze te mogą być surowe lub wykończone, czyli bielone, surowe służą głównie do produkcji tkanin dekoracyjnych. Płótno stosuje się do szycia bielizny osobistej, stołowej i pościelowej oraz odzieży. Oto inne zastosowania płótna – jako płótno krawieckie do usztywniania odzieży, płótno żaglowe na żagle (wypierane ostatnio przez włókna syntetyczne) czy brezent – gruba, sztywna, wytrzymała tkanina, często dodatkowo impregnowana.

Satyna

Jej nazwa pochodzi od arabskiej nazwy chińskiego miasta Quanzhou – Zaiton. Satyna jest rodzajem atłasu. Jest to tkanina o dwóch różniących się od siebie stronach. Prawa strona ma wątkowy splot atłasowy, nazywany splotem satynowym. Lewa strona jest błyszcząca i ma splot atłasowy osnowowy. Z satyny szyje się głównie sukienki. Wyróżniamy satynę naturalną – bawełnianą lub jedwabną, oraz satynę poliestrową, czyli syntetyczną.

Strecz

Nazwa tkaniny kojarzy się na ogół z elastyczną dzianiną. W gruncie rzeczy typowy strecz to tkanina średniej grubości, stabilna i tylko delikatnie elastyczna, bo nie zawiera lycry. Jej istotną zaletą jest to, że się nie gniecie, a więc nie wymaga prasowania. Stosuje się ją do szycia m.in. spódnic, żakietów, spodni.

Sukno

Sukno to ciężka, zgrzebna tkanina wełniana o splocie płóciennym. Jej powierzchnia jest spilśniana (folowana), drapana i strzyżona, dzięki czemu przypomina filc. Sukno ma doskonałe właściwości termoizolacyjne, jest wodoodporne i chroni przed wiatrem, dlatego jest używane do szycia płaszczy służb mundurowych. Potocznie suknem nazywa się różne ciężkie tkaniny płaszczowe. Przypominają one wyglądem sukno, ale są wytwarzane inną metodą.

Sztruks

Jest to zbiorcza nazwa tkanin w podłużne prążki różnej szerokości. Nazwa pochodzi od niem. Struck. Sztruks jest na ogół tkaniną bawełnianą (rzadziej wełnianą), której używa się do szycia spodni, marynarek oraz innych części odzieży wierzchniej. Do określenia tej tkaniny używa się także nazwy kord.

Szyfon

Jest to niezwykle delikatna, cienka, bardzo lekka i przezroczysta tkanina. Szyfon jest w dotyku szorstki, ziarnisty. Ponieważ jest to przezroczysta tkanina, używa się jej do szycia wierzchnich warstw ubiorów, lub podszywa podszewką.

Tafta

Jej nazwa pochodzi z języka perskiego tãfta i oznacza "tkane, plecione". Jest to tkanina wykonana z naturalnego jedwabiu lub z włókien chemicznych. Jest gęsta, sztywna i niestety podatna na zagniecenia. Szyje się z niej najczęściej suknie wieczorowe i balowe, które szeleszczą i mienią się przy poruszaniu się.

Tiul

Tiul jest na ogół tkaniną bawełnianą, choć zdarza się też tiul jedwabny. Jest to lekka, ażurowa tkanina o strukturze przypominającej plaster miodu. Jest tkaniną przejrzystą, więc używa się go głównie do szycia welonów ślubnych, woalek czy firanek.

Tweed

Jest to materiał wełniany wytwarzany z grubej, melanżowej, zgrzebnej przędzy o skośnym splocie. Tweed sprawia wrażenie tkaniny ręcznie tkanej. Szyje się z niego płaszcze, damskie kostiumy i męskie marynarki. To materiał w różne wielobarwne wzory, najczęściej w tzw. jodełkę.

Welur, welwet

Te tkaniny należą do grupy pluszu (patrz powyżej) i wszystkie tkaniny z tej grupy mają wspólną cechę, czyli okrywę włosową. Poszczególne materiały różnią się nieco wyglądem i sposobem wytwarzania.
Welur to także nazwa specjalnie wyprawianych skór owczych i jagnięcych, które dzięki szlifowaniu od strony wewnętrznej otrzymują delikatną, miękką okrywę powierzchni. Często ten rodzaj skóry welurowej jest mylony z zamszem i irchą.

Woal

Jest to cienka, mleczno prześwitująca tkanina, najczęściej wytwarzana z bawełny, ale także z włókien sztucznych lub ich mieszanki. Używa się woalu głównie w celach dekoracyjnych, np. w firankach.

Zamsz

Jest to wyprawiona, nielicowana skóra zwierzęca. Ale zamszem nazywa się także bawełnianą tkaninę, krótko strzyżoną, która przypomina zamsz naturalny. Tkanina zamszowa jest używana do szycia odzieży sportowej.

Żakard

Ta nazwa jest pojęciem zbiorczym dla tkanin o kunsztownie tkanych wzorach (żakard, brokat, tkaniny strukturalne). Tworzą je najczęściej motywy roślinne, czasem sceny rodzajowe, a nawet obrazy czy portrety. Tkaniny wykonywane tą techniką to najczęściej tkaniny dekoracyjne, obiciowe. Tkaniny z tej grupy są wytwarzane z jedwabiu, wiskozy, wełny lub włókien syntetycznych.

Żorżeta

Jest to rodzaj przezroczystej tkaniny wytwarzanej z wełny, bawełny lub jedwabiu. Żorżeta to jednobarwny materiał o delikatnej, ziarnistej w dotyku powierzchni. Jest miękka i lejąca i szyje się z niej głównie sukienki.

 

Niektóre tkaniny (m.in. sztruks, wełna czy żakard) zostały szczegółowo omówione w zakładce TKANINY.

Komentarze
1

Stylizacja tygodnia



Ostatnio na forum


Newsletter

Zapisz się do naszego newslettera
i otrzymaj darmowy wykrój magazynu Burda.